De trip!

Vorige week vrijdag was het dan eindelijk zo ver, na drie maanden belaagd te zijn door Maleise vrouwen werd ik eindelijk weer herenigd met mijn eigen oer Hollandse en o zo veel leukere Marcella! ’s Ochtends om zes uur stond ik netjes op het vliegveld klaar om haar op te halen. Een half uurtje later  kwam ze de gate uitlopen en kon ik haar eindelijk weer in mn armen sluiten.  Gelukkig bleven ons dramatische taferelen bespaard maar superleuk om elkaar weer te zien!

We hebben de taxi naar ons appartement genomen en aangezien Marcella zich nog fit voelde zijn we even later maar aan het dagprogramma begonnen: uiteraard een bezoekje aan de twin towers en daarna zijn we de KL tower beklommen. Vanaf zo’n 250 meter hoog hebben we de stad bekeken, helaaswerkte het weer niet echt mee en was het uitzicht niet zo goed als we gehoopt hadden. Desalniettemin een leuke ervaring, aangezien ik er de voorgaande drie maanden  nog niet eens was geweest. De jetlag begon z’n werking te doen dus zijn we weer terug gegaan naar t appartement om daar even wat uit te rusten. ’s Avonds zijn we heerlijk uit eten geweest in Bangsar en hebben we ’s avonds van een flesje wijn genoten. De volgende dag zijn we een wandeling door chinatown en little india gaan doen en hebben ’s avonds bij het bekende Jalan Alor van de lokale maaltijd kunnen genieten. Uiteraard nog een bezoekje gebracht aan de SkyBar om de belangrijkste hotspots in KL allemaal gehad te hebben. De volgende ochtend zijn we richting het vliegveld vertrokken om richting Pulau Perhentian te gaan. We moesten vanaf hte vaste land  met de boot naar het eiland en bij het steeds dichter naderen werd ons enthousiasme steeds groter: het is echt een fantastich eiland! Veel onaangetaste jungle, witte stranden en een kraakheldere zee. De eerste twee nachten hebben we in ons prive-resort (er waren slechts twee andere stellen) doorgebracht, echt heerlijk. Het leek net of we in Burgers Bush waren: de chalets lagen verstopt aan de rand van de jungle en het strand en oveal hoorden we vogels, torre en andere vreemde geluiden. Hier en daar werd ons pad nog versperd door lizzards van zo’n anderhalve meter lang en het koraal begon voor ons strand. We hebben een dag gesnorkeld en zijn verwend met zo’n beetje a het zeeleven dat daar te vinden is: barracuda’s, napoleonvissen, murenen, blue spotted stingrays, nemo’s en: haaien en reuzeschildpadden! Tel daar dus die superheldere zee en prachtig koraal bij op en je waant je echt in het paradijs! Na ons verblijf in het resort zijn we verhuisd naar het populaire starnd: Long Beach. Daar zijn we nog twee nachten gebleven en hebben heerlijk gegeten aan het strand (haai en barracuda), een kajak gehuurd en naar een verlaten strand gevaren (nou ja, vier andere mensen hadden het verlaten strand helaas ook ontdekt), nog wat meer gesnorkeld en heerlijk op het strand geluierd. Resultaat is wel dat m’n rug nu aan het ontbinden is en de hele bruine laag er zo’n beetje in z’n geheel is af te trekken… Gelukkig gaan we nog een paar dagen naar het strand op Langkawi (nog zo’n bounty-eiland) dus hopelijk komt die bruine tint weer snel terug. Onze reis zijn we vervolgd naar de oudste jungle in de wereld: de130 miljoen jaar oude Taman Negara. Op reis zijn we een Nederlands stel tegen gekomen en hebben daarmee een vijf uur durende tocht gedaan om de jungle te bekijken, erg indrukwekkend! Helaas weinig dieren gezien, maar gelukkig heeft een dik zwijn en een aantal vogels en eekhoorns ons nog een glimp gegund. Helaas was de batterij van onze camera al snel leeg, maar gelukkig hadden  Bas en Patricia hun toestel mee, dus foto’s volgen later nog! ’s Avonds hebben we een nachtsafari gedaan en hebben we nog wat luiaards (nee geen Maleiers maar die beesten) en andere katachtigen gezien, en een kleine show van vuurvliegen. De hitte van de Taman Negara hebben we inmiddels ingeruild voor de koelte (en helaas wat regen) van de Cameron Highlands. We hebben vandaag een tour gedaan die ons naar de theeplantages heeft meegenomen, echt supermooi! Immense groene uitgestrekte theestruiken over een heuvelig landschap. Daarna hebben we nog even zelf  aardbeitjes mogen plukken op een aardbeienfarm, mogen genieten van de dode insecten in de animal farm, zijn we naar de hoogste berg geweest maar werd ons uitzicht bedorven door de dikke mist en zijn we een sprookjesachtig bos ingeweest dat volledig bedekt was met mos. Echt net de droomvlucht in de Efteling! En toen kwam het hoogtepunt van de tour: een bezoek aan een Orang Asli village in de jungle. Met enige verbazing stopte we na een autorit van een half uur bij een hutje naast de autoweg. Dat was het enige originele huisje nog over, de rest was door de overheid al vervangen door betonnen onderkomens. Gelukkig liep er nog een mannetje rond in originele kleding en een blaaspijp, dus met hem zouden we naar een waterval in de buurt wandelen. De waterval was duidelijk het indrukwekkendst: goed verstopt en vrij hoog! Gelukkig konden we foto’s maken met onze originele bewoner die de kneepjes van het toerisme al aardig door had. Het draaide dan ook vooral om foto’s van hem ‘in actie’ en mochten we zelf ook nog even zijn tooi op en zijn blaaspijp vast houden: Jottem! Na nog even met de blaaspijp geschoten te hebben zijn we lekker gaan dansen in de bamboehut waar het vuur zo hoog stond dat we na drie rondjes duizelig werden van de rook die daar binnen hing. Na dit spektakel werd ons verzocht nog even wat geld in de handen van de beste man te drukken. Echt de moeite waard dus!

Morgen gaan we nog een dag wandelen door de Highlands en daarna vertrekken we richting de westkust, met een nog nader te bepalen tussenstop. Daarna nog heerlijk relaxen op Langkawi en een dagje KL en dan vliegt Marcella helaas de 23e alweer terug richting haar tentamen.. Dan begint mijn avontuur op Borneo, daar over later meer!

De foto’s willen nu nog niet echt meewerken maar hopelijk vanavond, of anders morgen kunnen jullie meegenieten van de mooie plaatjes!

Wisseling van huisgenoten

Inmiddels is Bas al weer bijna twee weken vertrokken, en is Thomas al na een week in de woonkamer gebivakkeerd te hebben doorverhuisd naar de feutenkamer. Thomas heeft een enorme paparazzi camera meegenomen dus die voorziet ons inmiddels van wat kwalitatief beter fotomateriaal dan onze digitale camera’s doen. Ik raad jullie dan ook zeker aan zijn blog af en toe te bekijken (zie blogroll hiernaast).

van links naar rechts: Bas, ik, AJ, Tom en Thomas 

Thomas komt ook uit Enschede en is van mijn jaar TCW. Hij loopt ook bij Weber Shandwick stage. Tom komt studeert in Groningen en doet zijn stage bij Pansonic. AJ heeft als hoofdtaak netwerken bij the Malaysian Dutch Business Council. Wel apart dat je met mensen die je niet kent al vrij snel een band opbouwt en heel makkelijk op een lijn komt te zitten. Ook grappig hoe iedereen een stukje eigen studentencultuur meeneemt en hoe dat samensmelt tot een geheel. Inmiddels is er al een speciale Pantai Towers Hyves voor bewoners en oud-bewoners. Samenwonen met deze gasten is zeker lachen, ik had het slechter kunnen treffen!

Singapore

Bas is twee weken geleden weer naar Nederland vertrokken, dus dit zeer pijnlijke afscheid moest verzacht worden door wat afleiding: Een trip naar Singapore, het land van orde en netheid. Samen met AJ ben ik op vrijdagochtend op de bus gestapt om de zes uur durende reis te beginnen. Na n klein probleempje bij de Maleisische douane (ik was m’n registratiekaart vergeten) konden we door naar de douane bij Singapore voor een duidelijk strengere controle. Het is bijvoorbeeld niet toegestaan meer dan een pakje sigaretten het land mee in te nemen. Daarnaast is het slechts toegestaan een kleine hoeveelheid kauwgum mee te nemen (in Singapore alleen verkrijgbaar in de apotheek) maar je mag het op het busstation niet eten. Mooi om te zien dat op de terugweg om Maleisie weer binnen te komen er geen enkele vorm van bagagecontrole is..

We zouden overnachten bij Dennis (Thoridor) die stage loopt bij ABN Amro in Singapore. Hij was nog aan het werk toen we aankwamen dus we zijn gelijk maar gaan doen wat je in Singapore het beste kan doen: winkelen. Aangezien electronica in Maleisie net zo duur is als in Europa, en het in Singapore een stuk goedkoper is zijn we voor AJ op zoek gegaan naar een camera. Waar kan dat beter dan in een winkelcentrum alleen bedoeld voor electronica, werkelijk overal dezelfde soort winkels. Wel makkelijk, want we konden bij het afgaan van de winkels steeds een goedkopere prijs afdwingen (niet gek, met zo’n concurrentie) voor een Panasonic camera die AJ op het oog had. Uiteindelijk vonden we er een die zo’n 50 euro goedkoper was als in Nederland. AJ heeft zich toch over laten halen een andere (“veeeel betere”) camera te kopen, die achteraf 50 e duurder bleek te zijn dan in nederland… We zijn met een riksja richting ‘Orchard Road’ gegaan, de straat met alleen maar shoppingmalls. De riksja’s hier waren niet zo mooi versierd als in Melakka, maar de muziek installatie die tot ergernis van alle andere weggebruikers keiharde trancemuziek draaide maakte een boel goed. 

 

Zoek de verschillen….

Dat Singapore een tikkeltje duurder is dan maleisie werd pijnlijk duidelijk toen we moesten afrekenen: de beste man wou voor een ritje van nog geen tien minuten 40 SD hebben: 20 euro. Wij waren in de overtuiging dat we bij vertrek 4 SD hadden afgesproken, en dat vonden we al aan de dure kant. Na even ruzien hebben we hem toch maar 20 SD gegeven. We hebben tot Dennis thuis was wat rondgewandeld en ons verbaasd over de mensen die wel overal buiten rookten, de peuken die wel op de grond lagen, de kakkerlakken die door de foodcourt liepen, de duidelijk niet altijd blauwe lucht en de voetgangers die gewoon door rood liepen. Voor zover de stad van orde en netheid.’s Avonds hebben we na onze spullen bij Dennis te hebben neergelegd gegeten bij een restaurant. Daar maakte ik de altijd op de luur liggende fout er vanuit te gaan dat toch niemand ons kon verstaan. We zaten al een tijd te wachten voor iemand onze bestelling kwam opnemen toen er een Maleis (lees: koelienees) ogende mede gast in het engels AJ om zijn aansteker vroeg. Ik deelde hem dus in het Nederlands mee dat hij beter gelijk onze bestelling kon opnemen. Toen hij wegliep zei hij vriendelijk ‘bedankt he’… Na het eten zijn we door gegaan naar het bekende ‘Clark Quay’s’.

Daar hebben we eerst aan het water wat biertjes gedronken (voor het luttele bedrag van 5,5 e per stuk) en zijn we naar the Ministry of Sound gegaan, een bekende discotheek. Daar was het niet echt druk dus zijn we doorgestoomd naar ‘the Attica’ en hebben daar weer eens tot na drieen kunnen stappen. De volgende dag zijn we even bij Dennis op zn kantoor langs geweest om vanaf daar wat foto’s te maken. eindelijk weer wat workout…

Daarna direct door gegaan naar Sentosa, het entertainment / ontspannings eiland van Singapore. Werkelijk alles is daar gemaakt om toeristen en dagjesmensen een dag bezig te houden. Wij zijn op het strand gaan liggen bij het bekende Cafe del Mar, een trendy strandcafe met heerlijke ligstoelen, loungemuziek en een poolbar. Prima dus om mijn verjaardag te vertoeven in de zon met een paar biertjes.

Zaterdagavond hebben we wat gedronken met Dennis’ huisgenoten en hun aanhang en zijn daarna weer naar the Attica geweest (na geweigerd te worden bij een andere discotheek omdat niet iedereen legitimatie bij zich had, dat maak je in KL niet mee..)

 

Zondag hebben we weer een beetje door het centrum gewandeld en kwamen we in de metro wat mooie posters tegen die vertellen hoe je zich verdacht gedragende mensen kunt herkennen en verklikken. In de metro (overigens veel beter geregeld dan in KL) zijn speciale intercoms waarmee je verdachte zaken kunt doorgeven. Ook op het busstation hingen overal posters die je erop attenderen dat iedereen om je heen een spion of terrorist zou kunnen zijn, en dat je dus goed moet opletten. En uiteraard even de kliklijn bellen om alles en iedereen aan te geven (Singapore is nog steeds een dictatuur). De Singaporezen worden verder nog bang gemaakt voor de gevolgen van ongewenst gedrag met allerlei andere posters, borden, folders of wat voor manier dan ook. Op sigarettenpakjes staan foto’s met kankergezwellen, op taxi’s staat levensgroot dat door rood lopen je dood zal betekenen en fietsen waar dat niet mag kost je 500 euro. Gelukkig hebben we ons gedragen en zijn we alleen een stuk armer geworden door het stappen. Een leuke ervaring om in Singapore geweest te zijn, maar we waren toch blij toen we zondagavonds weer in ons inmiddels vertrouwde Kuala Lumpur terug waren.

Holland days!

Melakka is een van de steden waar nog een en ander terug te vinden is van de koloniale Nederlandse overheersing. De stad ligt twee uurtjes rijden ten zuiden van KL en stond nog op onze toeristische verlanglijst. Wanneer beter daar heen te gaan dan tijdens ‘de Holland week’? Deze week is georganiseerd door de ambassade en was bedoeld om Nederland onder de aandacht te brengen en de stereotypering wat tegen te gaan. Het thema was dan ook ‘Holland, more than tulips’. AJ heeft als stagiair bij de Malaysian Dutch Business Council ook zijn steentje bijgedragen en hij moest op een mooie zomer zondag daar ook aanwezig zijn om te helpen. Als huisgenoten grepen wij natuurlijk de kans om dit spektakel niet te missen en zijn ter mentale ondersteuning mee gegaan. En oh, wat had hij die mentale ondersteuning nodig: Voor een zondagochtend gaat natuurlijk een zaterdagavond vooraf. Ik voelde me niet helemaal lekker dus heb na twaalven alleen fris gedronken (een flesje water is twee keer zo duur dan een biertje, bijna zes euro!). Maar blijkbaar heeft AJ dus maar mijn deel van de fles whisky voor z’n rekening genomen. Gevolg: hij zat de volgende ochtend groen en geel in de bus en heeft er de rest van de dag als een lijk bij gelopen. We hebben hem natuurlijk even een ‘hart onder de riem gestoken’… Wat er georganiseerd was verder allesbehalve bijzonder: er was een delfts blauw schilder, er liepen mensen rond in traditionele Hollandse kleding, je kon poffertjes en kroketten (althans iets wat daar voor door moest gaan) eten, overal stonden nagemaakte koeien en zelfs een molen en als hoogtepunt kwam kleintje pils optreden. Tot zover het tegen gaan van alle stereotypering.

We hebben nog een wandeling gemaakt door de stad en een riksjarit (en race) gedaan in een van de vele gekleurde riksja’s. Alle bestuurders proberen elkaar daar duidelijk te ovetreffen in het decoreren van hun voertuig. Ook het scala aan verschillende toeters, sirenes en volledige muziekinstallaties zorgt voor een vrolijk geheel.

Na deze heerlijke dag was het tijd om weer richting KL te gaan. AJ en Bas zouden blijven overnachten in Melakka, maar Tom en ik moesten weer huiswaarts. Jammer genoeg had onze reisleider AJ geen retourtickets voor de bus gehaald. Deze bleken dan ook volledig uitverkocht. Het enige wat we konden doen was voor 160 ringgit een taxi nemen. Verder afdingen dan dat was echt niet mogelijk dus legde we ons bij ons lot neer en volgde onze taxichauffeur naar zijn bolide: een van ellende uit elkaar vallend barrel van een niet te herkennen merk. De handvaten waren zelf gemaakt en eraan gelast, de snelheidsmeter deed het bij vlagen, er rammelde iets bij het linkervoorwiel en de airco deed het de eerste twee minuten. Waar voor je geld dus! Toen we op de snelweg ingehaald werden door bussen en vrachtwagens hadden we op een of andere manier het idee dat we niet echt snel gingen (alhoewel busongelukken hier heel gewoon zijn omdat ze veel te hard rijden). Toen we zelfs op de vluchtstrook werden ingehaald door een brommer werd dat vermoeden nog eens bevestigd. Uiteindelijk hebben we het gehaald en zijn we er godzijdank zonder kleerscheuren vanaf gekomen. En we konden ons bedje in met de dweilmuziek van kleintje pils nog in onze hoofden…   

Merdeka!

Op vrijdag 31 augustus was het onafhankelijksdag, na eeuwen van koloniale overheersing (door Portugezen, Nederlanders, Japanners en Engelsen) was Maleisie dit jaar 50 jaar onafhankelijk. Al sinds begin augustus werd het hele land gekleurd door de ‘jalur gemilang’: de nationale vlag. Het nationalisme is vooral door de overheersing van de Japanners aangewakkerd en de roep om onafhankelijk te worden is daarna steeds groter geworden. Op 31 augustus 1957 was het dan eindelijk zo ver: na het zeven keer roepen van ‘merdeka’ (onafhankelijkheid) werd Maleisie verlost van zijn verleden van koloniale heersers. Dit ritueel wordt dus ieder jaar herhaald met een ceremoniele plechtigheid. Op donderdag 30 augustus was er een show in het stadion in KL waar een show werd opgevoerd met dans, traditioneel gezang, een terugblik op de geschiedenis en uiteraard veel praatjes van politieke leiders. Tot 24:00 uur wordt er afgeteld en dan barst het feest los, en wordt de onafhankelijkheid gevierd. We waren van plan de stad in te gaan om hier nog wat van mee te krijgen maar hadden al snel door dat het echt veel te druk was om naar het stadion te gaan. De sfeer in de stad was goed (we werden in de LRT door blije chinezen veelvuldig op de foto gezet, alsof ze nog nooit een blanke hadden gezien), vergelijkbaar met een gewonnen wedstrijd van het nederlands voetbaleftal: mensen rijden rond met vlaggen, op straat wordt er gefeest, en mensen zijn geschminkt in nationale kleuren. We waren van plan op Bukit Bintang bij het aftellen te zijn, vergelijkbaar met het aftellen voor oud&nieuw in nederland, maar daar bleek het uiteindelijk niet druk te zijn dus besloten we maar om het in de kroeg te vieren.

 

Dit keer was de ‘Aloha’ aan de beurt. Op tv-schermen kon de ceremonie in het stadion worden gevolgd en om twaalf uur barstte het feest los, ballonnen, vuurwerk buiten, omhelsende mensen (wij konden natuurlijk niet achterblijven) en de band die het volkslied speelde. De Maleisiers waren allemaal in een opperbeste stemming dus we hadden weer een boel aanspraak in die tent en we werden weer overladen met gratis bier. Al met al een zeer geslaagde avond, die ons belemmerde de parade van de volgende ochtend die om 07:00 uur begon bij te wonen. Het enige wat we daar van mee hebben gemaakt zijn de straaljagers die rakelings langs onze flat raasden en het gevoel gaven zo’n beetje door ons appartement heen te vliegen…

Rare jongens, die Maleiers..

1. Voor een terras dubbel parkeren is heel normaal, je hebt er zelfs speciale vakken voor. Het is gebruikelijk dat als iemand voor je dubbel geparkeerd staat je begint te toeteren totdat de dubbel-parkeerder van het terras af komt om z’n auto aan de kant te zetten. Je kunt je voorstellen dat als zo’n dubbelparkeerder niet komt opdagen het steeds agressievere getoeter niet erg bevordelijk is voor de sfeer op het terras. 

2. Scooterrijders doen hun jas achterstevoren aan. Op dit mysterie hebben we net antwoord gekregen: Om hun onderarmen tegen de zon te beschermen willen ze een jas aan, maar een jas dicht doen is te warm. Als je een jas gewoon aantrekt en open laat dan wapperen de zijkanten zo vervelend, dus de beste oplossing is dan maar je jas achterstevoren dragen.

3. Maleisiers haten de zon. Als je begint over lekker op het strand liggen wordt je voor gek verklaard. Ze blijven dan ook het liefst binnen en zetten de airco maximaal, tot het punt waar je al wolkjes begint te blazen en je afvraagt wanneer het gaat sneeuwen binnen (in een van de shoppingmalls ligt zelfs een schaatsbaan). Als er iemand bruin(er) is geworden dan hij / zij al was dan wordt diegene keihard uitgelachen.   

4. Zoet is goed. Maleisiers weten werkelijk alles zoet te krijgen. Koffie en thee worden met veel suiker gedronken, fruitsappen worden gruwelijk aangemengd met suiker en zelfs dingen als kaasbroodjes hebben een zoete bite.

5. Favoriete bezigheid nummer een in het openbaar vervoer is slapen. Tijdstip, drukte, positie en staan of zitten maken niet uit. Gewoon de oogjes dicht en knikkebollen maar.

6. Maleisiers spreken allemaal Engels, maar soms is het erg lastig ze te volgen. Ze praten vrij binnensmonds en favoriete woorden zijn ‘can’ (betekent ‘is dat ok?’ & ‘dat is ok’, ‘kan dat?’ & ‘dat kan’) en met stip op een: ‘lah’. ‘Lah’ wordt werkelijk achter elke zin geplakt en kan worden vergeleken met ‘gast’, ‘dude’, ‘man’, ‘weet je wel’. Dat levert dus mooie conversaties op als: ‘can?’, ‘can lah’, ‘ok thanks lah’, ‘no problem lah’

7. Werkelijk elk bedrijf heeft een belachelijke wachttoon voor de telefoon. Bij de McDonalds bezorgservice misstaat dit niet (one-eighthundred-three-oh-oh MacDeliverieeeeeeeh). Maar bij een mediamagnaat een monotone fur-elise, bij P&G een toontje dat zelfs zes jaar geleden niemand in Nederland als ringtone zou durven gebruiken of een pacman achtige sound bij Mastercard klinken op zijn zachtst gezegd irriterend en allesbehalve professioneel. Ook de locals vinden het hip als je ze belt je te trakteren op een muzikaal welkom. Elke keer als ik de secretaresse van de huisbaas bel moet ik eerste een halve minuut Bollywood muziek aanhoren voor ik haar aan de lijn krijg.

8. Verkeersagent zijn is hier een Melkert baan. Op drukke kruisingen staan in de spits agenten het verkeer te regelen. Dit doen ze exact door het schema van de stoplichten te volgen, en hun verveelde gewuif is dus volledig overbodig.

 9. In een restaurant of kroeg op je wisselgeld wachten kan gruwelijk lang duren. Uiteraard wordt er, ondanks de inbegrepen service kosten, altijd nog even de kleingeld truc uitgehaald: je krijgt in plaats van 1 ringgit biljetten onnodig veel muntgeld terug aangezien je dat makkelijker laat liggen.

Catching up…

Zo, inmiddels zijn alle bezoekers (m’n ouders, Sander, Dennis, Joris en Kay) weer vertrokken. Het waren dus een aantal drukke weken, zo druk dat ik dus niet even de tijd heb kunnen nemen mn blog bij te houden…M’n ouders hebben mijn stage hier aangegrepen als excuus om een extra vakantie in te lassen. Onder het motto ‘even kijken of het allemaal wel goed gaat in Maleisie’ hebben ze genoten van de natuur in de Cameroon highlands, de stranden van Penang, de Nederlandse koloniale overblijfselen in Melakka en de toeristische trips in en rond KL.

 Ik heb ze vergezeld naar Pulau Penang, een eiland aan de westkust. Het eiland staat er bekend om dat je er lekker kunt eten en dat er nog veel Engelse koloniale gebouwen te zien zijn. Het eiland was namelijk onbewoond totdat sir Francis Light er voet aan wal zette en er een van de belangrijkste doorvoerhavens van Zuid-oost Azie stichtte. In 1771 werd de eerste …  Het moge duidelijk zijn dat ik daar dus veel cultuur gesnoven heb. Om onszelf daar niet teveel mee uit te putten zijn we nog een dagje heerlijk aan het strand gaan liggen. Helaas staat de westkust niet bekend om witte stranden of kraakhelder water dus het was gewoon alsof je aan het strand aan de noordzee ligt (nou ja, toch wel iets mooier). De vele jet-ski’s, benzinelucht van speedboten, overal parasailers en voorbijscheurende quads zorgden nou ook niet bepaald voor die exotische ervaring. Maar goed, dat heeft de pret niet mogen drukken.

We zijn daar ook nog naar de grootste Boedhistische tempel in Maleisie geweest, erg indrukwekkend. Gelukkig waren we net op tijd binnen voordat er een tropische regenbui uit de hemel kwam gestort. Al met al een heerlijk weekend, waar ik voor het eerst een echt vakantiegevoel heb gehad.

Ik kan niet wachten om samen met Marcella rond te reizen!Uiteraard heb ik mn ouders nog even meegenomen naar kantoor waar ze vol bewondering werden ontvangen door mn collega’s. Ze vonden het allemaal nogal bijzonder dat mn ouders op oudere leeftijjd nog zelf trips aan het regelen waren en niet met een vooropgezette reis meegingen. Op dinsdagavond zijn mn ouders geheel in stijl in een limousine taxi weer richting het vliegveld gegaan en kon ik me opmaken voor het entertainen van het volgende bezoek.Sander was namelijk al in KL na een vakantie naar Bali met vrienden uit Nijmegen. Op maandag ben ik de stad met hem doorgewandeld, hebben we uiteraard de Petronas Towers en China town bezocht. Verder vooral gechilled en een beetje bijgepraat. Op dinsdag vloog hij weer terug naar Bangkok. Na een dagje rust kon ik Joris en Kay ophalen die inmiddels ook terug waren gekeerd uit Bali en een tussenstop in KL maakten. Die avond zijn we op aanraden van een paar Maleisiers op woensdag naar the Velvet gegaan, een club onder de Zouk. Kay was ziek zwak en misselijk na zijn vakantie in Bali en de miet is thuisgebleven. Op zich hadden wij dat ook beter kunnen doen, want ow ow ow, wat was dat een slechte avond. Het thema was ons niet helemaal duidelijk maar het zal iets met liefde te maken gehad hebben: overal hingen hartvormige balonnen. De hele avond werd dit thema ondersteund door gezapige seventies en eighties hitjes. Wij werden dus steeds depressiever maar de maleisiers gingen er volledig in op (net zoals taxichauffeurs altijd het idee hebben dat muziek van celine dion, norah jones ed het best gewaardeerd wordt als het volume wat omhoog wordt gezet). Het enige dat ons gered heeft was de veel te dure (en te kleine) fles wodka, en een aantal gebruikelijke Tigers.

 

De volgende ochtend natuurlijk weer spijt omdat de wekker weer op tijd ging. En je zult altijd zien dat als je niet topscherp op je werk zit je ineens allemaal denkwerk te doen krijgt. Ik help nu mee bij een PR-campagne voor een nieuw high-end appartementencomplex dat gebouwd wordt vlakbij de Petronas towers. Deze appartementjes gaan voor het luttele bedrag van 4000 ringgit psf (oftewel tegen de 8000 E/m2) over de toonbank, en er is wel wat concurrentie. Ik moet meehelpen een media hoek te bepalen die we kunnen gebruiken om deze appartementen zich te laten onderscheiden van de rest. Daarnaast moet er voor publiciteit gezorgd worden door middel van een of meerdere creatieve activiteiten. We hebben een gesprek gehad met de marketing manager van het bedrijf (die niet één maar twee assistentes naast zich had en een grote gelijkenis met Wim Smit vertoonde) en daar kwam uit naar voren dat de appartementen eigenlijk geen bijzondere kenmerken, op de locatie na, hebben. Dat wordt dus een uitdaging om daar wat voor te verzinnen. Na het werk maar meteen huiswaarts gegaan omdat de secretaresse van onze huisbaas langs zou komen om de huur op te halen en eindelijk de volledige en uiteindelijke versie van het huurcontract langs te brengen. Het had wat voeten in de aarde, vooral omdat zij de gewoonte heeft om altijd bijna een uur te laat te komen en wij als kritische nederlanders ons nogal wat vragen stelden bij het contract. Nadat de huisbaas ons wilde laten opdraaien voor het feit dat hij onderhoudskosten voor het gebouw moest betalen – waar wij uiteraard niet mee akkoord gingen – moest er nu een ‘stamp duty’ door ons betaald worden. Dit houdt simpelweg in dat om het huurcontract geldig te laten verklaren dit door een notaris gestempeld moet worden. Dit zou ons 250 ringgit kosten. We geloofden eerst niet dat we uberhaupt zoiets zouden moeten betalen dus hebben wat navraag gedaan. Hte blijkt dat dat in Maleisie echt moet, maar dat er een bepaalde formule geldt om deze ‘duty’ te berekenen. Toen we om een bonnetje vroegen aan de huisbaas bleek ineens dat het misschien toch wat goedkoper zou zijn dan die 250 (en ja, het bleek slechts 110 ringgit te kosten…) Voor zover de huisbaas.’s Avonds ben ik met Joris en Kay naar de Skybar geweest, een vet sjieke bar op het dak  van een hotel naast de petronas towers. Je hebt dus een geweldig uitzicht over de stad terwijl je rustig je biertje zit te drinken.

Jammer genoeg hebben we eerst nog even half in de regen kunnen staan aangezien alle overdekte plekken bezet waren…  Vrijdagmiddag kwam Dennis vanuit Singapore ons vergezellen. ’s Avonds zijn we na een gezonde maaltijd (domino’s en mcdonalds bezorgservice) naar ‘the Beach’ gegaan om de heren kennis te laten maken met een van de minder sjieke tenten in KL. Maar ze hebben een supervette band daar, betaalbare chivas regal en genoeg publiek om om te lachen (lees: oude kerels, filipijnse dames en hier en daar een ladyboy) dus de avond was meer dan geslaagd.

 

Toen we na het sluiten van die tent weer huiswaarts wilden keren stonden we langs de weg te proberen een taxi te vinden die ons vijven (Ad-Jan was er niet bij want die was op tijd naar bed gegaan na een mislukte date) voor een betaalbare prijs weg wilde brengen. Toen er een dikke BMW 5-serie voorbij kwam hebben we die maar aangehouden en gevraagd aan de bestuurder of hij ons niet even kon afzetten. Gelukkig was hij de beroerdste niet en zij we geheel in stijl thuis afgezet. De beste man had ons verteld dat hij het neefje van de sultan was (niet geheel ondenkbaar aan de auto te zien) en dat hij de eigenaar was van een club in de buurt. We hebben hem dus nog maar even voor een drankje uitgenodigd in ons appartement, alwaar hij gretig het restant goedkope whisky opmaakte om vervolgens aan een fles tia maria te beginnen (ik heb al eens eerder bericht over Maleisiers en dronken rijden weet je nog?). Uiteindelijk is hij, na een belofte om ons de volgende dag met drie BMW’s op te halen om naar zijn club te gaan, in de vroege uurtjes naar huis gegaan. We hebben nooit meer iets van hem gehoord.Zaterdag zijn we naar een groot water pretpark geweest aan de rand van KL. We hadden er niet veel van verwacht maar toen we aankwamen werden we verrast door de vele sloggi (je weet wel, dat lingerie / ondergoed merk) ballonnen. Wat bleek: er was een sloggi evenement aan de gang. Dus in de hoop dat er nog wat modellen zouden rondlopen gingen we de entree binnen en zagen toen de omvang van het park: een gigantische vallei vol met glijbanen, zwembaden een strand… Dat zou wat worden, zeker omdat we ook kaarten voor het ‘extreme’ park hadden waarmee je kon quad rijden, paintballen, bergbeklimmen en kajakken. Helaas liep het uit op een zware deceptie. Het zwembad was wel ok, maar je mocht het enorme diepe gedeelte (voor maleisiers is alles onder de 1.75 meter al diep) niet in. Goed we waren afgekoeld, dus maar door naar het extreme park. Het paintballen was inderdaad vrij extreem: je kreeg vijf kogels om op een stilstaand doel af te vuren. Paintballen: vink. De bergbeklimwand was nog niet open, de kajakvijver was gesloten: vink, vink. Restte ons nog het quadrijden dat er wel vrij aardig uitzag. Eenmaal op die quads bleken deze monsters over pak hem beet 20 CC te beschikken. Tel daar bij op dat het parcours een stuk de berg op liep en je hebt een erg extreme ervaring: lopend was je sneller geweest. Bij de glijbanen was het stervensdruk en hebben we steeds zeker twintig minuten in de rij gestaan. Gelukkig kwam daar wel het hoogtepunt van de middag. Kay en Joris hadden ons namelijk al in geuren en kleuren verteld wat ‘Pakistaans lopen’ inhield, omdat ze dat in Bali nogal vaak gezien hadden. Pakistaanse mannen houden er namelijk nogal van om arm in arm, hand in hand of met een hand op elkaars schouder te lopen. Zo waren al snel het Pakistaans pissen, het pakistaans zwemmen en het pakistaans op de bodem van het zwembad liggen geboren. Maar wat gebeurde er nu: voor deze glijbaan moest je met zn tweeen op een oplaasband van de glijbaan af. Dennis, Bas, Joris en ik hadden dit al vrij snel door maar Kay was blijkbaar afgeleid door de vrouwen die in volledige burka (wat nou sloggi modellen…) in het zwembad lagen. Toen we dus bij de ingang kwamen grepen we snel met z’n tweeen een band maar Kay bleef beteuterd alleen achter. De lifeguard had gelukkig wel een copiloot voor hem: een ranzige behaarde Pakistaan die ook alleen was. Zo is ook het pakistaans van de glijbaan gaan geboren: kay moest op die band de behaarde benen van die kerel over zijn schouders laten gaan en zijn enkels vastpakken…’s Avonds zijn we naar onze favoriete club de cynna’s geweest. Een paar flesjes black label later stal kay de show door op een klein podium helemaal los te gaan. Die blanke gast die daar lekker stond te dansen was de lichtman ook niet ontgaan: direct werd er een spotlight op hem gezet. Elke keer als hij bukte en de lichtman hem niet meer kon zien, ging de lamp weer uit. Op een gegeven moment had Kay dit door en bleef expres bukken en weer op staan, waardoor hij de lichtman een zware avond heeft bezorgd. Gelukkig heb ik dit spektakel nog even vast kunnen leggen!        Zondag hebben we rustig uitgeslapen en uitgebrakt. Voor de verandering zijn we nog even langs de Petronas Towers geweest om ze aan Dennis te showen en zijn Joris en Dennis weer vertrokken. ’s Avonds hebben we nog even een filmpje gepakt en zijn we daarna op tijd naar bed gegaan. Kay is maandagochtend vertrokken en die is weer zo’n beetje afgelost door onze nieuwe huisgenoot Tom die gisteren is aangekomen. Voor de verandering hebben we hem gisteren meegenomen naar de petronas towers om die te laten zien. Daar hebben we nog even het happy hour meegepakt maar zijn toch maar enigszins op tijd weer huiswaarts gekeerd omdat het aankomend weekend groot feest wordt: vrijdag is het onafhankelijksdag en dit jaar is extra speciaal: ze zijn 50 jaar onafhankelijk. Al de hele maand hangen overal (en dan ook werkelijk overal) Maleisische vlaggen, de kranten staan vol met mensen die de vlag na hebben gemaakt van schelpen, flessen of ze hebben gebouwen geverfd in de nationale kleuren.  Auto’s komen voorbij met honderden vlaggetjes, het volkslied wordt ’s ochtends op het metro station gespeeld en de voorbereidingen voor de parade van vrijdag zijn al weken in gang. Dat beloofd dus wat te worden, ik zal proberen zo snel mogelijk weer verslag te doen van de festiviteiten!                 

A day at the office

07:30 De wekker gaat, aangezien ik bij het wakker worden gelijk de Tigers van gisteravond hun werk voel doen ben ik genoodzaakt te snoozen.

07:40 De situatie is nog niet veel beter, nog maar een keer snoozen

07:50 Opstaan, douchen

08:00 Aankleden, eerst nog even met ons aftandse strijkijzer een poging doen m’n te overhemd strijken

08:20 Constateren dat er weer eens geen ontbijt in huis is, dat wordt dus ontbijten bij een stalletje.

08:25 Samen met Ad-Jan de afdaling richting het LRT-station maken. Onderweg even de voortgang van de bouw van een nieuwe flat observeren en weer verbaasd zijn over het ontbreken van enige vorm van ARBO-wetgeving.

08:34 Wat te rehydrateren halen bij het winkeltje op het station (ook al is ik niet dringend in nood ben naar vocht ga ik hierheen omdat het gewoon heerlijk is om ‘boss’ genoemd te worden door de medewerkers).

08:38 De eerste LRT voorbij laten gaan omdat ie afgeladen zit

08:41 De tweede LRT voorbij laten gaan omdat ie afgeladen zit

08:44 Me in de derde LRT drukken

09:02 Begin van de wandeling naar kantoor, vandaag geluk met de eerste straat oversteken (het verkeer staat zo vast dat ik erdoor heen kan lopen, scooters die voorbij razen ontwijkend), bij de andere straat sta ik een tijd te wachten

09:15 Aankomst kantoor, computer aanzetten en koffie halen

09:20 Computer is eindelijk opgestart, email, nu.nl en Thoridor forum checken

09:45 Samen met Hari (collega) naar de stalletjes om te ontbijten: vandaag roti chanai pisang (soort pannenkoek met banaan).

10:12 Voor de lancering van nieuw Colgate product persbericht en news release schrijven. Goed om te zien dat er nog steeds collega’s binnendruppelen op dit tijdstip.

12:16 Lunchen met collega’s bij Indiaas restaurantje. Legendarische verhalen gehoord over een van die gasten die tijdens een bedrijfsuitje naar Phuket voor iedereen pizza met paddo’s ging halen maar tijdens het wachten er niet vanaf kon blijven, out ging en ’s ochtends in de goot wakker werd.

13:21Follow up sessie over de Asia Pacific PR Student of the Year Award met m’n mentor en de mogelijkheden bekijken om samen te werken met universiteiten.

13:34 Weer aan de slag met Colgate documenten

14:15 Teammeeting van Consumer Marketing team (uiteraard 15 minuten te laat begonnen). Bespreken van de voortgang van de huidige projecten

15:21 Op internet wat dingen opzoeken om te bezichtigen in Penang

15:45 Overleg met collega’s over wat te bezichtigen in Penang

16:05 Aanwezig zijn bij bespreking met een klant (waarempel maar vijf minuten te laat!) over de opening van zijn nieuwe winkelcentrum in KL. De plannen blijken aan te slaan.

17:03 Email, nu.nl en Thoridor forum checken  

17:23 Beginnen met aftellen

17:30 Computer uitschakelen. Zo dat was weer een enerverende dag!

De toerist uithangen

Naast al het werken gebruiken we onze tijd nog zo veel mogelijk om de toerist uit te hangen. In het weekend moeten we uitkijken dat we niet vervallen in keihard stappen op vrijdag, waardoor we de zaterdagmiddag uitslapen (want dat mag wel na de hele week om 07:45 uur opstaan), vervolgens ontbijten/lunchen bij de subways in Bangsar, en door naar de Starbucks om te genieten van een kop koffie en het draadloos internet. Voor je het weet is het weer 18:00 uur, tijd om om te kleden, een restaurant te zoeken en weer een club onveilig maken.  Inmiddels hebben we een aantal clubs bezocht en beginnen we een aardig beeld te krijgen van het nachtleven in KL. Vorige week ben ik met Bas naar de Asian Heritage Row geweest, een straat met trendy restaurants en dito clubs. Na onze mojo gevonden te hebben bij het gelijknamig restaurant zijn we richting ‘the Sunshine’ gegaan, een van de weinige tenten waar je geen entree hoeft te betalen. Bij alle clubs kun je kiezen: je betaald entree (tegen de 10 euro) of je koopt een fles drank – meestal JW black label of wodka – en dan wordt de entree kwijt gescholden. Bij die fles drank krijg je dan de rest van de avond cola of spuitwater om te mixen. Daarnaast zijn er de standaardgrappen dat je als je bier besteld je om een tap biertje moet vragen omdat je anders een of ander onbetaalbaar import bier uit fles in je handen gedrukt krijgt. Eenmaal in de sunshine bleek de hele tent vol te staan met Chinezen om dat er een of ander verjaardagsfeest aan de gang was. Er was een live band die de hele avond Chinese muziek heeft gespeeld, dus na twee kannen bier waren we vlan plan maar te gaan verkassen naar een betere club. Op onze weg richting de uitgang werd er ineens druk naar ons gezwaaid door waarempel twee blanken in die tent. Dit bleken twee expats uit Zwitserland (inclusief mis accent) en omdat je als minderheid tussen als die Chinezen gelijk een band met elkaar hebt met hun nog maar wat biertjes gedronken. Het bleken toch wel aardig oude bokken – maar door met wat drankjes te strooien bleken ze uiteraard gewoon bij de vrouwen in de smaak te vallen – dus besloten we toch maar onze weg richting de hippere toko’s te vervolgen. Dus zijn we bij de ‘Loft’ naar binnen gegaan. Deze club bestaat uit twee delen: een trance/house gedeelte en een R&B-zaal. Bij binnenkomst gingen we op zoek naar het toilet en zonder het door te hebben stonden we ineens in het VIP-gedeelte. Blijkbaar kun je daar met een stalen gezicht als blanke gewoon binnen lopen, want niemand had ons bij de ingang tegen gehouden. Aangezien de sfeer daar iets te loungy was hebben we nog wat danspasjes gewaagd op de dansvloer op prima muziek van Europese DJ’s. Daarna nog een rondje gedaan door de R&B zaal waar we gelijk werden vastgeklampt door wat Maleisiers die ons graag wat shotjes wodka wilden voeren. Uiteraard deden we dit niet zonder hun zelf mee te laten drinken en daar hebben ze geloof ik spijt van gehad..

Afgelopen vrijdag kreeg ik via mn werk vrijkaarten voor een feest van de Singapore Tourism Board (een van onze clienten) in de vetste discotheek hier: the Zouk. Het thema was ‘party like in Singapore’ en bedoeld om de pers en aanhang een goed beeld van het heftige stappen in Singapore te geven: maw tot twaalf uur gratis drank en een DJ uit de top 100 vd wereld (zn naam is me ontschoten, maar aan de kwaliteit muziek te horen staat ie ook nog ergens bovenin die top 100).

Aan het eind van de avond konden we weer even zoals gebruikelijk onderhandelen met de taxichauffeurs over het tarief waarop we naar huis gebracht worden. ’s Nachts rijden ze namelijk niet meer op de meter, en de meest onzinnige excuses zijn al voorbij gekomen: van dat de meter kapot is terwijl de lampjes nog branden of dat de meter gestolen is terwijl ze niet eens de moeite nemen dat ding goed af te dekken. We zijn gelukkig getraind en weten precies hoeveel een ritje op de meter kost dus met het standaard 50% extra tarief na middernacht, het gebruik van wat maleisische woorden, en een dosis zelfverzekerdheid betalen we zo’n vier euro voor de rit naar huis.

Afgelopen zaterdag zijn we toch maar weer naar de loft gegaan, en werden waarempel gratis naar binnen geloodst door de ober van het restaurant waar we in de buurt hadden gegeten. Was weer een topavond, dus de volgende morgen enigszins brak begonnen aan onze dag als toerist. We zijn naar de Batu Caves geweest, een hindoe tempel in een grot met een immens gouden beeld ervoor. 

Om de tempel te bereiken moet je eerst een trap beklimmen van 272 treden die vol zit met hongerige apen. De beestjes zijn aardig behendig in het bestelen van alle nietsvermoedende toeristen: nootjes, appels, brood worden afgepakt en zelfs kleine kinderen met ijsjes zijn niet veilig (hehe). Ook hebben we regelmatig de hand op onze zonnebrillen en portemonnee gehouden als er weer een aantal apen zich zeer schuldig kijkend om ons heer verzamelden. We hebben getuige mogen zijn van een ware ruilhandel onder de apen: een zonnebril is blijkbaar evenveel waard als een halve appel.  Tel daar nog bij op dat de primaatjes vanaf de rotsen kokosnoten naar beneden gooien zonder op voorbijgaande mensen te letten (of misschien juist wel gericht gooien…) en je hebt een zeer vermakelijke middag.

Na het bezoek aan de tempel zijn we naar de dierentuin geweest om wat exotische dieren te spotten, want de folders beloofde aardig wat. Er zouden zelfs pinguins zijn! Dieren waren er op zich genoeg, maar van luie beren in een te klein hok, slapende nijlpaarden, tamme krokodillen en een orang oetang die ons de rug toekeerde gaat bij menig natuurliefhebber het hart niet echt sneller kloppen. Ook de koning van de jungle zag er nogal uitgemergeld uit, en verschool zich alleen achterin zijn hok op zoek naar eten. We hebben wel een paar gigantische boa constrictors (zo’n vijf meter lang!) gezien en nog even een olifant kunnen aaien. Het hoogtepunt was echter het voeren van de kleine alligotorachtigen, de naam is me even ontschoten want we waren te druk met kijken naar hoe onschuldige en kansloze muisjes het hok werden ingeslingerd door een medewerker met een grote glimlach. Een voor een werden de kleine rakkers bruut verscheurd door de crocs, op eentje na die zich goed wist te verschuilen. Gelukkig was de medewerker niet te beroerd het muisje met een stok bij de staart te pakken en even met het diertje en de alligators een spelletje oud Hollandsch koekhappen te spelen.

Mooi detail is dat ik kennis heb gemaakt met een nieuw soort marketing: de wilde dieren sponsoring. Elke diersoort werd namelijk gesponsord door een bedrijf! Het is in ieder geval duidelijk wat de dromedaris van zijn sponsor vond…

 

Toen we het hele park hadden doorkruist wachtte alleen het aquarium en de pinguins nog op ons. Dit bleek een grote deceptie: de drie aanwezige pinguins zaten in een minuscuul hok, en hebben geen vin veroerd. Om deze teleurstelling te boven te komen zijn we maar doorgelopen naar het aquarium. Ze hadden het beter aquariums kunnen noemen: het was niet meer dan een stuk of 100 kleine aquariums met kleine visjes erin. Het aquarium dat we in een dierenwinkel hier gezien hebben was een stuk indrukwekkender! Na deze deceptie was het dus tijd om maar weer huiswaarts te keren. Op de terugweg kwamen we weer langs de pinguins, die nog steeds in dezelfde houding stonden…         

Na alle regen is het de laatste tijd weer lekker droog en zijn de temperaturen tenminste weer exotisch: zo rond de 30 – 35 graden. We hebben dus eindelijk het zembad ook kunnen gebruiken!

 

 

Appartement

Ons appartement ligt in Bangsar, een suburb van Kuala Lumpur. Bangsar staat bekend als een expat gebied, en dat is ook wel te merken. Ondanks dat het de glorie van een van de betere uitgaansgebieden aan het kwijtraken is zijn er veel westerse restaurants en kroegen te vinden. Een prima plek om doordeweeks te eten (want een keer per dag rijst /noodles bij de lunch is toch wel voldoende) en daarna nog een (of meer…) Tiger biertje te drinken. Voor het echte stappen gaan we naar KL, daarover volgende week meer. Onze flat staat op een heuvel en wij zitten op de tiende verdieping wat een vrij aardig uitzicht op de skyline van KL als gevolg heeft. Heb helaas nog geen goede foto op een echt heldere dag kunnen maken, maar onderstaand plaatje van de ochtendgloed geeft ook wel een aardig idee. Je kunt in het midden de KL Tower en de Petronas Towers goed zien (in het echt is het nog een stuk dichterbij)

De foto is gemaakt vanaf mijn balkon, dus als ik ’s ochtends de gordijnen open doe, kijk ik hierop uit. Altijd prettig om je gelijk ’s ochtends weer te beseffen dat je echt niet meer in Enschede zit… Het gebouw is vrij oud, maar het appartement is prima. We hebben een zeer ruime woonkamer, een keuken (die we niet gebruiken) drie slaapkamers met tweepersoonsbed en een kleine slaapkamer met een stapelbed (die oorspronkelijk bedoeld is voor de maid, en de badkamer daar beschikt over een mooie Maleisische WC: slechts een gat in de grond). Ik zit in de master bedroom, met eigen badkamer. Dat is dus wel prima vol te houden de komende maanden. 

We hebben een zwembad bij het appartement, maar we hebben nog niet de kans gehad er gebruik van te maken. Het weer hier heeft namelijk de slechte gewoonte doordeweeks heet te zijn en in het weekend wil het nog wel eens regenen. Afgelopen weekend zijn al onze dagactiviteiten niet door gegaan door de gigantische regenval. Op zich niet zo heel erg aangezien de scherpte ver te zoeken was door de avonden ervoor, maar het zou toch prettig zijn wat vaker zon te hebben. En dat terwijl het regenseizoen nog moet beginnen (oktober/november). Wat wel goed doet is dat THOR hier regelmatig een bezoek brengt om wat reuzen te doden, dat geeft de regenbuien toch wat meer allure. Volgens huisgenoten die inmiddels zijn vertrokken slaat de bliksem ook nog wel eens in in het gebouw (ons gebouw is het hoogste punt in de buurt), wat een bijzondere ervaring schijnt te zijn door de statische electriciteit die er dan door heen schiet. 

Ik woon nu nog maar samen met een andere kerel: Bas, die bij GAB (Guinness/Heineken) stage loopt. Nienke is afgelopen zaterdag vertrokken en aanstaande donderdag komt er weer een nieuwe huisgenoot bij. Op zich leuk dat we dan met drie vrij nieuwe gasten zijn, dan kunnen we samen de boel nog een beetje verkennen. Met Bas zit ik in ieder geval op een lijn, en moet hem ook te vriend houden want op vrijdagmiddag/avond kan hij me meenemen naar de GAB borrel (gratis zuipen, jeuh)! Verder zitten de meeste stagiars hier wel op een lijn, iedereen is vrij ondernemend en in voor een feestje. We beginnen zelfs al met locals om te gaan, dus wie weet binnenkort een les in Maleisische scheldwoorden!