De toerist uithangen

Naast al het werken gebruiken we onze tijd nog zo veel mogelijk om de toerist uit te hangen. In het weekend moeten we uitkijken dat we niet vervallen in keihard stappen op vrijdag, waardoor we de zaterdagmiddag uitslapen (want dat mag wel na de hele week om 07:45 uur opstaan), vervolgens ontbijten/lunchen bij de subways in Bangsar, en door naar de Starbucks om te genieten van een kop koffie en het draadloos internet. Voor je het weet is het weer 18:00 uur, tijd om om te kleden, een restaurant te zoeken en weer een club onveilig maken.  Inmiddels hebben we een aantal clubs bezocht en beginnen we een aardig beeld te krijgen van het nachtleven in KL. Vorige week ben ik met Bas naar de Asian Heritage Row geweest, een straat met trendy restaurants en dito clubs. Na onze mojo gevonden te hebben bij het gelijknamig restaurant zijn we richting ‘the Sunshine’ gegaan, een van de weinige tenten waar je geen entree hoeft te betalen. Bij alle clubs kun je kiezen: je betaald entree (tegen de 10 euro) of je koopt een fles drank – meestal JW black label of wodka – en dan wordt de entree kwijt gescholden. Bij die fles drank krijg je dan de rest van de avond cola of spuitwater om te mixen. Daarnaast zijn er de standaardgrappen dat je als je bier besteld je om een tap biertje moet vragen omdat je anders een of ander onbetaalbaar import bier uit fles in je handen gedrukt krijgt. Eenmaal in de sunshine bleek de hele tent vol te staan met Chinezen om dat er een of ander verjaardagsfeest aan de gang was. Er was een live band die de hele avond Chinese muziek heeft gespeeld, dus na twee kannen bier waren we vlan plan maar te gaan verkassen naar een betere club. Op onze weg richting de uitgang werd er ineens druk naar ons gezwaaid door waarempel twee blanken in die tent. Dit bleken twee expats uit Zwitserland (inclusief mis accent) en omdat je als minderheid tussen als die Chinezen gelijk een band met elkaar hebt met hun nog maar wat biertjes gedronken. Het bleken toch wel aardig oude bokken – maar door met wat drankjes te strooien bleken ze uiteraard gewoon bij de vrouwen in de smaak te vallen – dus besloten we toch maar onze weg richting de hippere toko’s te vervolgen. Dus zijn we bij de ‘Loft’ naar binnen gegaan. Deze club bestaat uit twee delen: een trance/house gedeelte en een R&B-zaal. Bij binnenkomst gingen we op zoek naar het toilet en zonder het door te hebben stonden we ineens in het VIP-gedeelte. Blijkbaar kun je daar met een stalen gezicht als blanke gewoon binnen lopen, want niemand had ons bij de ingang tegen gehouden. Aangezien de sfeer daar iets te loungy was hebben we nog wat danspasjes gewaagd op de dansvloer op prima muziek van Europese DJ’s. Daarna nog een rondje gedaan door de R&B zaal waar we gelijk werden vastgeklampt door wat Maleisiers die ons graag wat shotjes wodka wilden voeren. Uiteraard deden we dit niet zonder hun zelf mee te laten drinken en daar hebben ze geloof ik spijt van gehad..

Afgelopen vrijdag kreeg ik via mn werk vrijkaarten voor een feest van de Singapore Tourism Board (een van onze clienten) in de vetste discotheek hier: the Zouk. Het thema was ‘party like in Singapore’ en bedoeld om de pers en aanhang een goed beeld van het heftige stappen in Singapore te geven: maw tot twaalf uur gratis drank en een DJ uit de top 100 vd wereld (zn naam is me ontschoten, maar aan de kwaliteit muziek te horen staat ie ook nog ergens bovenin die top 100).

Aan het eind van de avond konden we weer even zoals gebruikelijk onderhandelen met de taxichauffeurs over het tarief waarop we naar huis gebracht worden. ’s Nachts rijden ze namelijk niet meer op de meter, en de meest onzinnige excuses zijn al voorbij gekomen: van dat de meter kapot is terwijl de lampjes nog branden of dat de meter gestolen is terwijl ze niet eens de moeite nemen dat ding goed af te dekken. We zijn gelukkig getraind en weten precies hoeveel een ritje op de meter kost dus met het standaard 50% extra tarief na middernacht, het gebruik van wat maleisische woorden, en een dosis zelfverzekerdheid betalen we zo’n vier euro voor de rit naar huis.

Afgelopen zaterdag zijn we toch maar weer naar de loft gegaan, en werden waarempel gratis naar binnen geloodst door de ober van het restaurant waar we in de buurt hadden gegeten. Was weer een topavond, dus de volgende morgen enigszins brak begonnen aan onze dag als toerist. We zijn naar de Batu Caves geweest, een hindoe tempel in een grot met een immens gouden beeld ervoor. 

Om de tempel te bereiken moet je eerst een trap beklimmen van 272 treden die vol zit met hongerige apen. De beestjes zijn aardig behendig in het bestelen van alle nietsvermoedende toeristen: nootjes, appels, brood worden afgepakt en zelfs kleine kinderen met ijsjes zijn niet veilig (hehe). Ook hebben we regelmatig de hand op onze zonnebrillen en portemonnee gehouden als er weer een aantal apen zich zeer schuldig kijkend om ons heer verzamelden. We hebben getuige mogen zijn van een ware ruilhandel onder de apen: een zonnebril is blijkbaar evenveel waard als een halve appel.  Tel daar nog bij op dat de primaatjes vanaf de rotsen kokosnoten naar beneden gooien zonder op voorbijgaande mensen te letten (of misschien juist wel gericht gooien…) en je hebt een zeer vermakelijke middag.

Na het bezoek aan de tempel zijn we naar de dierentuin geweest om wat exotische dieren te spotten, want de folders beloofde aardig wat. Er zouden zelfs pinguins zijn! Dieren waren er op zich genoeg, maar van luie beren in een te klein hok, slapende nijlpaarden, tamme krokodillen en een orang oetang die ons de rug toekeerde gaat bij menig natuurliefhebber het hart niet echt sneller kloppen. Ook de koning van de jungle zag er nogal uitgemergeld uit, en verschool zich alleen achterin zijn hok op zoek naar eten. We hebben wel een paar gigantische boa constrictors (zo’n vijf meter lang!) gezien en nog even een olifant kunnen aaien. Het hoogtepunt was echter het voeren van de kleine alligotorachtigen, de naam is me even ontschoten want we waren te druk met kijken naar hoe onschuldige en kansloze muisjes het hok werden ingeslingerd door een medewerker met een grote glimlach. Een voor een werden de kleine rakkers bruut verscheurd door de crocs, op eentje na die zich goed wist te verschuilen. Gelukkig was de medewerker niet te beroerd het muisje met een stok bij de staart te pakken en even met het diertje en de alligators een spelletje oud Hollandsch koekhappen te spelen.

Mooi detail is dat ik kennis heb gemaakt met een nieuw soort marketing: de wilde dieren sponsoring. Elke diersoort werd namelijk gesponsord door een bedrijf! Het is in ieder geval duidelijk wat de dromedaris van zijn sponsor vond…

 

Toen we het hele park hadden doorkruist wachtte alleen het aquarium en de pinguins nog op ons. Dit bleek een grote deceptie: de drie aanwezige pinguins zaten in een minuscuul hok, en hebben geen vin veroerd. Om deze teleurstelling te boven te komen zijn we maar doorgelopen naar het aquarium. Ze hadden het beter aquariums kunnen noemen: het was niet meer dan een stuk of 100 kleine aquariums met kleine visjes erin. Het aquarium dat we in een dierenwinkel hier gezien hebben was een stuk indrukwekkender! Na deze deceptie was het dus tijd om maar weer huiswaarts te keren. Op de terugweg kwamen we weer langs de pinguins, die nog steeds in dezelfde houding stonden…         

Na alle regen is het de laatste tijd weer lekker droog en zijn de temperaturen tenminste weer exotisch: zo rond de 30 – 35 graden. We hebben dus eindelijk het zembad ook kunnen gebruiken!