“PR is all about prostituting yourself…”

Inmiddels ben ik twee weken aan het werk, en begin ik naast de af en toe wat klote klusjes (persberichten, mediauitnodigingen en speeches schrijven) ook de mooiere kanten van het werk te zien. Afgelopen donderdag was de lancering van een nieuw schoonheidsproduct (‘Miracle water’ van SK-II) van P&G, het hele kantoor was de hele week al redelijk gespannen omdat alles perfect geregeld moest zijn. P&G is een grote klant en voor de lancering zouden niemand minder dan QiQi en haar man Simon Yam aanwezig zijn. Precies, je denkt nu wie zijn dat in godsnaam. Nou, het zijn twee topsterren in Azie: QiQi (spreek uit ‘tsjie-tsjie’) is een topmodel en heeft op zo’n beetje alle covers gestaan en grote shows gelopen, en Simon Yam is op dit moment de meest populaire acteur die in 128 films gespeeld heeft en zo’n 40 soaps op z’n naam heeft staan. De lancering was in het KLCC-mall (want oh, wat ze zijn hier dol op shoppingmalls!), een van de sjiekste malls in KL, dat recht onder de Petronas Towers ligt. Vanwege de grote namen werd er een grote mediaopkomst en een groot publiek verwacht, dus dat vergt behoorlijk wat organisatie.

 Ik werd ingezet voor vooral de praktische uitvoering van een aantal zaken (lees: feutenklusjes) en op de lancering zelf heb ik bij een gebrek aan bodyguards vooral veel vrouwen getackled die via de persingang naar binnen wilden. Op de foto zie je links het podium met QiQi en Simon, vooraan op de stoelen en daarvoor de pers en nog een groep fans daarchter. De lancering was een groot succes, de mediaopkomst hoog, alle bekende TV-stations, grote kranten en nog zo’n vijftig verschillende tijdschriften hebben reporters gestuurd (het kan meegespeeld hebben dat reporters een goodiebag van bijna 200 euro meekregen). Dat betekent dus goede reclame voor P&G, en zij hebben ons team uigenodigd voor een uitgebreide lunch. 

Vrijdag stond ik om 07:30 weer paraat voor het volgende evenement, dat iets minder groots was aangepakt: het Zespri kiwi event. Op een van de vele sjieke golfclubs in de buurt was een persconferentie georganiseerd, gevolgd door een kookdemonstratie over wat je allemaal met kiwi’s kunt doen (Maleisiers hebben namelijk echt geen idee hoe ze een kiwi moeten eten). De mediaopkomst was ook hier een succes, groter dan verwacht: 5 kranten en zo’n 20 gezondheids- en vrouwentijdschriften. Op de persconferentie zijn twee presentaties gehouden door n professor en dietist, op zich twee tamme figuren dus het was niet echt een vlammend betoog. De kookdemonstratie door Jean-Michel, een driesterren kok uit Frankrijk was daarentegen wel een groot succes. De media ging erg enthousiast naar huis, wat over het algemeen tot een goede coverage leidt. Na dit event ben ik met drie collega’s gelijk doorgegaan naar een presentatie van het grootste TV-station in Maleisie, een bijeenkomst waar alle grote TV-bazen en invloedrijke mensen uit die wereld aanwezig zijn. De presentatie ging over de programma’s die tijdens de Ramadan worden uitgezonden met als doel de reclametijd te kunnen verkopen. De Ramadan is een grote happening hier dus de presentatie werd ook groots aangepakt: Iedereen liep rond in traditionele Maleise kleding, het geheel werd gepresenteerd door Maleisische TV- en filmsterren en ik heb waarempel nog van de lokale Lange Frans en Baas B mogen genieten. Na afloop was er gratis eten en drinken (geen alcohol helaas) en was het tijd om te netwerken. Of zoals mijn collega Hari het beter kon verwoorden: ”PR is all about prostituting yourself”. Dus veel handjes geschud, naamkaartjes gekregen en vooral vriendelijk gelachen en smalltalk gemaakt. Ik viel als een van de weinige blanken toch wel positief op, dus heb veel mensen door kunnen verwijzen naar mn collega’s. Volgende keer mag ik weer mee naar zo’n snoeptripje    

De eerste (en tweede) werkdag

Mijn kantoor ligt precies tussen de KL Tower en de Petronas Towers in, en is dus erg goed bereikbaar met de Monorail, een echt relaxt vervoersmiddel (althans, bijna altijd, daarover later meer). Vanaf mijn hostel is het drie minuten lopen naar het station en drie minuten later kom ik voor de deur van het complex uit. Weber Shandwick zit in een gebouw met onder andere de Deutsche Bank (gelukkig toch nog een beetje die sfeer die in je Enschede op zaterdag in de stad hebt) en nog zo’n 25 andere bedrijven. Wij zitten op de zevende verdieping en kijken tussen de rest van de wolkenkrabbers door naar de Petronas Towers. Als je op de WC staat kun je even wegdromen omdat je naar de vakantiegangers in een van de zwembaden van de betere hotels uitkijkt. Helaas, 35 graden, strak blauwe lucht, maar voor mij geen vakantie…

Ik moest me maandagochtend om 09:00 uur melden bij de receptie en dan zou ik opgevangen en rondgeleid worden door het bedrijf. Dus ik wil netjes om 09:00 uur naar binnen lopen door de glazen deur die uitkijkt op de receptie, maar die bleek op slot te zijn. Aangezien er niemand achter de balie zat heb ik maar op de bel gedrukt. Na een paar minuten werd er nog niet open gedaan, dus ik begon al te balen dat ik daar misschien nog wel een tijd kon wachten. Na nog twee keer aanbellen werd er eindelijk open gedaan, en om niet op mn eerste dag al een slechte indruk te maken heb ik maar gelaten om te vragen waarom dat zo lang moest duren. Ik werd opgevangen door de secretaresse die me naar mijn bureau begeleidde en me gelijk een stapel tijdschriften in de handen drukte met de mededeling dat mijn mentor pas rond tien uur zou komen. Mooi. Ik heb me dus maar voorgesteld aan mijn buurvrouw en iedereen die in de buurt zat, en na een half uurtje mn computer aangeslingerd om dan maar wat email te gaan checken. Het oude dingetje deed het tot mijn verbazing nog vrij rap, alleen het internet zet er niet echt een vaart achter (gemiddelde snelheid is 11kB/s). Om 10:15 uur, en twee koppen oploskoffie (hmmm..) later arriveerde mijn mentor en heb ik een briefing gehad over de bedoeling van de stage, meehelpen overal waar dat nodig is. Daarna ben ik voorgesteld aan de rest van de bijna 40 medewerkers, waarvan er slechts vier man zijn. Nu weet ik weer waarom een docent het een keer over ‘ dat doen de communicatievrouwtjes wel’ had… Op zich wel enthousiaste dames dus daar houd ik het wel drie maanden mee uit. Het bedrijf is in vier takken onderverdeeld: Technology (oa Microsoft), Healthcare (oa GlaxoSmithKline), Finance and Corporate (oa de Maybank en Mastercard) en Consumer (oa Colgate, Procter & Gamble). Ze zijn wel bezig met de grote jongens dus, dus dat is wel leuk om te zien. Jammer is dat ze zich echt vooral op PR richten, en dat is toch niet helemaal mijn ding, maar wie weet dat als ik straks van begin af aan bij een project betrokken ben het wel erg leuk is. Gelukkig mocht ik me gelijk op de mooiste taak storten: de account van Zespri Kiwi’s. De grootste exporteur van kiwi’s in de wereld wil Maleisie gaan veroveren en daar moet een evenement en een persconferentie voor georganiseerd worden. Ze hebben net zoiets gedaan in Taiwan en willen hier ongeveer hetzelfde. De accountmanager gaf me mn eerste opdracht: het herschrijven van het persbericht. Ik dacht gelijk dat het een grap was die op de eerste dag met iedereen wordt uitgehaald: het persbericht dat in Taiwan gebruikt is telt drie kantjes die toelichten hoe goed kiwi’s zijn voor je stoelgang. En dan ook echt alles dat daarmee te maken heeft. Zo ben ik te weten gekomen dat door het eten van twee kiwi’s per dag 1. je in plaats van 3.41 4.32 per week naar het toilet moet; 2. de feces gemiddeld 20% zwaarder zijn 3. dat je ontlasting in plaats van 42 uur gemiddeld 32 uur in je darmkanaal blijft 4. dat de feces een stevigere en vochtigere vorm krijgen en 5. dat de ontlasting een minder onaangename geur krijgt (P<0.05). Dit alles uiteraard onderbouwd met betrouwbaar onderzoek. Toen ik bij de lunch (nergens minder dan in het restaurant aan de overkant: ‘Der bierkeller’) mn collega’s aan de tand voelde of dit een grap was of niet, bleek het wel degelijk serieus te zijn… Gelukkig wordt ik binnenkort ingezet voor een account van een schoonheidsproduct van P&G, waarvoor een persconferentie wordt georganiseerd met Chinese topmodellen / actrices. Ik heb ook al laten vallen dat mijn interesse toch echt meer in marketing en advertising liggen, en ben daarom vanmiddag na het werk wat gaan drinken met n collega en iemand van McCann, een van de partners van Weber Shandwick en een geronommeerd reclamebureau. Een aardige vent, en ik kan nog een keer een dagje (of misschien meer) met hem meelopen. Later hoorde ik dat hij wel aardig wat award winning werk heeft afgeleverd, en aardig hoog in de chain zit, dus wie weet kan ik daar nog wat uitslepen voor mijn afstuderen in Nederland (of voor TCW’ers die hier willen stage lopen…).

De dresscode hier is ’ business’: pantalon en overhemd. Ik was al aan het balen op weg naar kantoor, maar eenmaal binnen had ik best een pak aan willen hebben: ze zijn hier dol op airco en die staat dan ook lekker te blazen. Niet alleen op kantoor, maar echt overal. Ik heb dan ook m’n eerste goede verkoudheid al te pakken terwijl ik in Nederland niet snel ziek ben. Heb dus maar gelijk een grote pot vitaminepillen aangeschaft, want in het eten hier wordt nou ook niet echt veel groente gebruikt. Eten is verder wel prima, daar over later meer als ik wat meer geexperimenteerd heb. M’n collega’s nemen me in ieder geval goed op sleeptouw en laten me alles proberen.

Ik zal snel wat plaatsen over mn appartement en hoop dan ook weer wat foto’s bij te kunnen voegen!

Selamat tinggal!

De eerste stappen in KL

Bij aankomst in Kuala lumpur was het warmteverschil met Bangkok gelijk goed te voelen. Echt superheet en vochtig hier. Vanaf het vliegveld ben ik met de pendelbus richting het centrum gereisd. Dat ik aan een kapot raam zat was een goede voorspeller voor dat de bus het einde van de reis niet zou halen: op driekwart van de reis begaf het oude barrel het. De buschauffeur wist aan alle toeristen te vertellen dat KL Sentral wel te belopen was dus maar met alle spullen aan de wandel gegaan. Na tien minuten lopen zag ik samen met een zwetend Nederlands stel in dat het toch maar beter was een taxi te nemen.

Vanaf daar heb ik met advies van de lonely planet een hostel gevonden in Bukit Bintang, het bruisende centrum. Voor de eerste nacht maar een eenpersoonskamer geboekt, om nog wat slaap in te kunnen halen (op stap in Bangkok en ’s ochtends weer om 07:00 uur paraat had zijn tol geeist). ’s Avonds even de stad in geweest en de buurt verkend en verdwaald in de enorme shoppingmalls. Ik heb een Maleisische sim-kaart gekocht dus ik ben vanaf nu daarop bereikbaar (zie bij contact).

De volgende ochtend ben ik naar het appartement gegaan waar ik vanaf donderdag in kan. Het ligt in een buitenwijk: Bangsar, maar daar schijnen veel uitgaansgelegenheid en veel expats te zitten. Het appartement zelf heeft een grote woonkamer, drie grote en een kleine slaapkamers. Ik krijg de grootste kamer met eigen badkamer en fantastisch uitzicht (we zitten op de tiende verdieping) op de skyline van KL (foto’s volgen nog). Bij het appartementencomplex zit een zwembad, dus erg relaxt om even af te kunnen koelen! Aanstaande donderdag vertrekt daar de eerste bewoner, de week erop gaat de rest weg. Aankomende woensdag en aan het eind van de maand komen twee nieuwe bewoners intrekken.

Zaterdagmiddag heeft Nienke (een van de huidige bewoners) me meegenomen naar de Petronas Towers en zijn we ‘s avonds uit eten geweest bij een Chinees eet stalletje (waar die gast van de smaakpolitie een hartaanval zou krijgen). Daarna zijn we naar de reggae bar geweest (is leuker dan het klinkt) in Chinatown. Zondag ben ik naar Lake Gardens geweest, een natuurgebied vlakbij KL met ‘s werelds grootste overdekte vogelpark. Toen ik na mijn bezoek daar het park in wilde begon het te regenen en dat heeft tot ’s avonds aangehouden dus ben ik maar weer richting m’n hostel vertrokken. ’s Avonds ben ik naar de kapper geweest: ook een mooie ervaring. Ik werd geknipt en kreeg bij het wassen van mijn haar gelijk een uitgebreide hoofd, nek, schouder en armmassage. De reden dat ik het gratis kreeg was dat de massage werd gegeven door de ontzettende homofiele eigenaar. Ik heb het dus de rest van de tijd dat ik daar zat maar over Marcella gehad.. Bij het verlaten van de kapsalon kon hij het niet laten toch nog even zijn telefoonnummer in m’n handen te drukken…

Foto’s volgen nog, die kneuzen bij de scheer&foppe in Nijmegen hebben me de verkeerde kabel voor mn camera meegegeven. Zo’n ding is hier nergens los te krijgen, en dat ondanks dat er in elke shoppingmall minstens vijftig (en dat is niet overdreven) camerazaken te vinden zijn… Gelukkig komt er vrijdag een nichtje hier langs die zo’n ding voor me meeneemt uit Nederland, dus dan meer illustraties!

Bangkok!

Na een enerverende vlucht met Mahan Airways ben ikdinsdag om half zes aangekomen in Bangkok. Gelukkig was het vliegen na de overstap in Teheran een stuk aangenamer dan het eerste deel van de vliegreis. De airco in het vliegtuig bleek niet te werken en de beeldkwaliteit van de twee aanwezige beeldschermen was dermate slecht dat er alleen Laurel en hardy films werden vertoond, want die zijn natuurlijk sowieso zwart wit. Tel daar nog een groot aantal schreeuwende kinderen bij op, en je hebt een grandioos begin van je reis. Gelukkig was het vliegtuig vanaf Teheran naar Bangkok maar half vol, dus kon ik op drie stoelen van mijn welverdiende rust genieten en toch nog een paar uurtjes slaap meepakken. 

Eenmaal aangekomen op het vliegveld van Bangkok werd ik met luid gejuich ontvangen door Sander. Na mezelf even opgefrist te hebben in zijn appartement zijn we gelijk de stad in gegaan om het indrukwekkende nachtleven mee te maken. Dat begon gelijk decadent met een kijkje over de stad vanaf het een na hoogste gebouw van Bangkok, the State Tower. Op de top zitten een restaurant en bar gevestigd op het gigantische dakterras en je hebt aan alle kanten uitzicht over de enorme zee van lichten, erg indrukwekkend! Helaas lag mijn camera thuis omdat de batterij nog opgeladen moest worden, dus erg jammer dat ik geen foto’s heb kunnen maken. Na onszelf nog even tussen de jet-set gemingled te hebben met een cocktail zijn we onze stapavond vervolgd in dat andere deel van Bangkok: het deel waar vrouwen soms met moeite van mannen te onderscheiden zijn, waar het lied ‘happy birthday’ een hele andere betekenis krijgt en waar vrouwen van achter in de veertig zichzelf aanbieden in kleding die voor hun kleindochters bedoeld is. Helemaal niet jammer dat ik daar geen foto’s van heb kunnen maken.. Uiteindelijk zijn we toch nog in een sjieke club beland om daar op de, over het algemeen matig tot zeer slechte muziek, de avond in stijl te beeindigen.

De volgende dag heb ik een vijf uur durende fietstocht gemaakt door Bangkok (misschien heb je de tocht gezien bij ‘Weg met BNN’) gemaakt, echt superindrukwekkend! We, ik en nog een Nederlandse familie en stel, hebben maar even gewacht totdat de stortbij voorbij was (het is daar nu regenseizoen), maar door die ontlading was het wel lekker koel.  De tocht gaat door de nauwste straatjes, stukken verlaten spoorweg, boot en de sloppenwijken, letterlijk door de woonkamers van mensen heen. Ongelooflijk om te zien hoe die mensen met een hele familie op een ruimte van ongeveer 15 vierkante meter wonen, maar je toch altijd vrolijk weten te begroeten. 

We vervolgde de tocht door een stuk jungle aan de rand van de stad en een park van de koning stad, erg paradijselijk. Overal palmen, beesten (zelfs nog twee kaaimannen gezien) en heel veel tempels. We hebben bij een lokale familie erg lekker gegeten, en de eerste paar adviezen van de GGD (geen gepeld fruit eten, geen ijs in je drinken) al in de wind geslagen. Daarna zijn we weer terug de stad in gegaan, met gevaar voor eigen leven over achtbaanswegen, langs een thaiboksclub, die helaas net verlaten was omdat de boksers een gala hadden in het stadion. Ik dacht dat het materiaal bij de boksclub Twente aan vervanging toe was, maar vergeleken met waar deze gasten trainen is onze boksclub hypermodern.

Daarna weer door wat smalle steegjes terug naar het beginpunt. Een aanrader voor iedereen die naar Bangkok gaat! Die avond zijn we weer Bangkok in geweest om het afscheid van Moan, een vriend van Sander die daar ook stage liep, te vieren. We zijn weer in wat erg sjieke clubs geweest, hebben ons leven op het spel gezet door bij een tuc-tuc bestuurder veel te ver af te dingen waardoor hij getergd extra hard en gevaarlijk ging rijjden, en heb ik bij een lokale straatverkoper een lekker sprinkhaantje gegeten (smaakt gewoon naar dorito’s). De gefrituurde kakkerlak heb ik toch maar laten liggen…

De laatste dag in Bangkok ben ik met Sander naar chinatown geweest en naar het lokale walhalla voor backpackers (waar ook het begin van ‘the Beach’ is opgenomen). ’s Avonds zijn we met Roslin (de vriendin van Sander) en wat van haar vriendinnen naar de opening van een nieuwe club geweest, maar na twee avonden feesten maakte deze niet echt meer indruk. Daarnaast moest ik vandaag weer om 07:00 uur op om richting Kuala Lumpur te vertrekken. Daar heb ik reeds de eerste stapjes gezet, maar ga vanavond vroeg naar bed om morgen weer helemaal fit te zijn en de stad te bekijken. Daarnaast ga ik nog langs bij het appartement wat ik zeer waarschijnlijk ga huren. Binnenkort meer over Kuala Lumpur! 

Departure

Op maandag 2 juli vertrek ik om 21:00 uur vanaf Dusseldorf naar Bangkok.  Ik vlieg met Mahan airways,  een vliegtuigmaatschappij die op internet net zo vaak afgefakkeld als geprezen wordt, hopelijk kan ik straks laatsgenoemde mening delen. Na een overstap in Teheran kom ik op dinsdag om 17:00 uur aan in Bangkok waar ik een paar dagen ga chillen bij een vriend.

Op vrijdag 6 juli vervolg ik mijn reis en kom ik ’s middags aan in Kuala Lumpur. Dan heb ik het weekend de tijd om te acclimatiseren en op maandag begin ik mijn stage bij Weber Shandwick, een mondiaal communicatieadviesbureau. Na drie maanden rond ik mijn stage af en ga ik nog een maand rondreizen door Maleisie (en eventueel omstreken).  Op 7  november ben ik weer terug in Nederland.